when i first came to mysore, i remember feeling like a movie-star .. or maybe just a really strange person. i remember there being so many times, that whenever i walked down the street i was followed by people wanting to talk to me, touch me, take pictures with me, just generally see what the foreigner was doing in mysore.

this time around, i’m either not famous, not strange or most-likely the people are more used to foreigners. it still happens that people come up to me and say “which country you from?” “what are your qualifications?” “take picture, please.” but it’s nothing like it was before.

all of that goes out the window when foreigner women dress up in indian clothes … when the elles, tomoe and i all went to see the mysore palace lit up at night, they dressed up in traditional indian sarees and seemed to attract even more photos than the mysore palace. most people wanted to take their picture with the girls, the pictures above are some of the few that i managed to take with my holga. i shot on medium format 100 asa kodak extrachome ev film and had it cross-processed.

ohh, and i finally got all my pictures and scans … monday evening. the reason i kept getting for the delay was the rain, i guess they can’t shuttle things between bangalore and mysore if it rains. this is the rainy season, so we’ll see what happens with the batch i just sent out.

ตอนลุคมามัยซอร์ครั้งแรก จำได้ว่ารู้สึกเหมื่อนตัวเองเป็นดารา หรือไม่ก็คนพิลึกกึกกือ หลายครั้งที่คนมัยซอร์เดินตามลุคที่ถนนเพราะว่าอยากจะคุยด้วย สัมผัสลุค หรือถ่ายรูปกับลุค เป็นเหมือนทุกคนสนใจชิวีตของคนต่างชาติ

คราวนี้ลุคอาจไม่โด่งดัง ไม่พิลึกกึกกือเหมือนครั้งแรก หรือคงจะคนเป็นมัยซอร์ชินกับคนต่างชาติ แต่ก็ยังมีคนที่เดินตามลุคและถามว่า “which country you from?” “what are your qualifications?” “take picture, please.” แต่มีไม่กีคน ไม่เท่ากับครั้งที่แล้ว

แค่ว่าหากแต่งตัวแบบอินเดียจะมีคนสนใจอย่างมาก เมื่อสองอาทิตย์ก่อนลุคพร้อมกับพี่แอล น้องแอล และ tomoe ไปเยี่ยมชมพระราชวังมัยซอร์ในยามค่ำชึ่งเป็นช่วงที่เปิดไฟไปทั่วพระราชวัง ทั้งสามคนใส่ชุด saree ชึ่งเป็นชุดประวำชาติของผู้หญิงอินเดีย แทบทุกคนที่ไปพระราชวังอยากจะถ่ายรูปกับเรา

ทุกรูปข้างบนลุคถ่ายกับกล้อง holga และล้างแบบ cross ลุคใข้ฟิล์ม kodak extrachrome 100ev

โอ้วววววววว เมื่อวันจันทร์ตอนเย็นสุดท้ายลุคได้รูปครบเรียบร้อยแล้ว ร้านล้างรูปบอกว่าต้องขยายเวลาส่งจากวันเสาร์ เพราะว่าฝนตกและตอนฝนตกไม่สามารถส่งรูปจาก bangalore ได้ ช่วงนี้คือฤดูฝนคราวหน้าน่าจะช้าเหมือนกัน

when teaching the ashtanga system, it’s very common to hear comments from
students about how they feel bored, how they feel like primary is too easy for them, how they just want to do new poses. i’ll even hear comments along the lines of “well i’ve paid lots of money to practice here, i should be able to practice how i like”. i talk to people about how i’ve felt the same way myself, that they should focus on their breath and drishti instead. to keep focused during the practice, not watch other students, not let their mind wander.

so this morning, as i practiced primary series for the zillionth time, i found my excitement to practice waning as i dealt with the same internal dramas. i found myself wondering if sharath and sarasawatti even notice me, wondering if it’s worth $500 a month to come here and practice primary, wondering if i’ll do more poses this trip … ugh. funny how the advice that’s hardest to follow is the advice you give other people. i think it’s good for me though, this system has a way of keeping your ego in check and when the poses get easier that’s when there is real opportunity to focus on breath, drishti and focus.

ok i actually wrote the english version of this post yesterday (wed) but hadn’t posted it yet because i didn’t finish the thai translation. so then this morning after i finish my drop backs, sharath tells me to start intermediate series next class. at first i was just going to delete this and never post it, but i think posting it is actually a good idea. in some ways it’s almost embarrassing how tied to the poses i seem. ashtanga is a practice that is supposed to built contentment and try to get us away from constant striving to have more. this is part of the reason for doing the same series day, after day … but i guess breaking through all of that is part of the practice.

hmmm … with that out of the way here’s some interesting photography links and some digital pictures i’ve taken around mysore lately.

ตอนสอนโยคะแบบอัษฏางค เป็นเรื่องปกติที่ได้ยินนักเรียนบ่นว่า รู้สึกเอียนที่ฝึกซิรีส์เดียวกันซ้ำไปซ้ำมา มีนักเรียนจำนวนไม่น้อยที่คิดว่าสิริสแรก ง่ายเกินไปและเขาอยากฝึกท่าใหม่ๆ ลุคเคยได้ยินนักเรียนบ่นว่า “เสียตังค์มาเยอะแยะแล้วครูควรยอมให้ฝึกตามทีอ่ยากฝึก”

ตอนตอบลุคชอบบอกนักเรียนว่าความคิดแบบนี้เป็นเรื่องที่เราทุกคนมีบ้าง แล้วตอนสามารถทำท่าได้จึงมีโอกาสพิเศษที่เน้นฝึกการหายใจ พันธะ และดริชติ ตอนฝึกควรจะฝึกโดยมองที่จุดเดียว ไม่สังเกตนักเรียนคนอนื่ๆ ที่มีสมาธิไปตลอด

เมื่อเช้าลุคฝึกซิรีส์แรกโดยขาดความกระตือรือร้น มีความรู้สึกที่ฝึกสิริสนี้มาเก้าปีแล้วจนถึงเอียน ไม่มีสมาธิเลยไม่ได้อยู่กับการหายใจ ไม่ได้อยู่ในปัจจุบัน มีแต่ความคิดที่เสียตังค์สองหมึ่นกว่าบาทต่อเดือนและไม่คุ้มแน่นอน

จริงๆ แล้วตลกที่คำแนะนำทีลุคให้คนยื่นมาตลอดเป็นคำแนะนำที่ลุคยังทำตามไม่ได้

โอเค … โพสต์นี้ลุคเขียนเป็นภาษาอังกฤษเมื่อวาน (วันพุธ) แต่ไม่ได้โพสต์เพราะว่าแปลเป็นภาษาไทยยังไม่เสร็จ แล้วเมื่อเช้า (วันพฤหัส) ตอนทำ drop-backs ให้เสร็จ อาจารย์ sharath บอกให้เริ่มฝึกซิรีส์สองคราวหน้า ลุคเกือบจะลบโพสต์ออกแต่สุดท้ายตัคสินใจว่าก็บไว้ดีกว่า จริงๆ แล้าอายนิดหน่อยที่รู้สึกตั้งใจอย่างมากที่ทำท่าจำนวนมากมาย การฝึกโยคะแบบอัษฏางคควรจะสร้างความพอใจ เป็นเหตุผลหนึ่งที่เราฝึกซิรีส์เดียวกันมาทุกวัน
กำลังคิดในใจว่าที่สำนึกนี้เป็นส่วนหนึ่งของการฝึกและคงจะเป็นความรู่สึกที่จะมีอีกครั้งในอนาคต

โอเค … เรื่องนั่นจบแล้ว ก็ลุคมีเวบไซต์สามไซต์เกี่ยวกับการถ่ายรูปที่ลุคว่าน่าสนใจ จากนั้นมีรูปแบบ digital หลายแบบที่ลุคถ่ายรอบๆ มัยซอร์

these panamoric shots were taken over four trips to north korea, make sure to read the interview with the photographer.


รูปเหล่านี้ ถ่ายด้วยกล้องแบบพานาราโมอิคทีประเทศเกาหลีเหนือ ช่างภาพคนนี้เดินทางไปถ่ายรูปมาสี่ครั้ง พร้อมกับอัลบั้มมีบทสนทนาที่น่าอ่านอย่างมาก

i found these photo collages on flickr recently, the artist has a great way of composing varied pop culture images together.


รูปเหล่านี้คือเทคนิคการปะที่ลุคเจอใน website flickr ศิลปินคนนี้ทำศิลปะประชานิยมโดยประกอบรูปที่มาจากหลายแหล่งด้วยวิธีที่เหมาะสมกัน

ohh and hp’s just released a new series of slimming cameras, basically they can digitally remove 10 pounds from your body when the image is shot. a reverse of what whitney had done to her a few years ago …


สุดท้ายกล้องแบบ digital นี้ จากบริษัท hp สามารถทำให้ทุกคนในรูปดูผอมลงได้ น่าจะเป็นเทคโนโลยีคล้ายๆ กันกับที่ whitney houston เคยใช้ตอนที่ผอมเกินไป

with the elles and tomoe at cubs coffee

กับพี่แอล น้องแอล และ tomoe ที่ร้านกาแฟ

with the girls in a $1000USD / night hotel room … we paid $1 to see it

กับพี่แอล น้องแอล และ tomoe ที่ห้องของโรงแรมที่มีราคาคืนลา 40,000THB

with russell on the top of his office building

กับลุค russellที่หลังคาของตึงของบริษัทของเขา

the mysore palace lit up at night

พระราชวังของมัยซอร์ในยามคำ

slanted windows at the mysore hospital

หน้าต่างของโรงพยาบาลที่เอียงอยู่

random old building around mysore

คึกร้างแถวมัยซอร์

whisky juice box

last friday was a moon day and saturday is the traditional day of rest which means that this week we have a rare two days in a row off. lots of people went out of town, but i was really looking forward to some time to just chill, work on my language studies and some computer projects i have going.

friday night i ended up at russell’s law firm watching a bunch of clips from the ali-g show along with a bunch of other yogis and people from his office. the office represents sasha barren cohen (ali-g, borat, bruno, ect…) , so the clips were picked mainly to educate the staff about who they are representing. the staff was warned about the sexual nature of the clips and many choose not to come, or to come to the alternate women-only screening. india can be very conservative when it comes to sex. indian movies will show very sexual dancing, but rarerly (never?) show the main actors kissing. also from what i understand, when a leading actress gets married her career generally ends. it’s not considered proper for a married woman to dance sexually with another man, even if they are just acting.

after the showing, russell and i hung out until the late hour of 23:00 talking about really any topic we could think of. i think the most interesting part was the whole “what would thich nanh hanh think?” conversation. we have both studied with the veitnamese monk thich nanh hanh and have read many of his book. when he teaches and gives retreats, there is generally time for students to come ask question, but our questions were generally about things he hasn’t written much about … sex. a topic both of us would be way too embarassed to ask him, but one that he would probably be able to answer in a very supportive manner.

living in thailand, i sometimes miss being able to have conversations like this. it’s not that my thai language skills don’t let me have them, but i think it’s the culturally it’s something that would get lost. we talked about the dharma and how thich nanh hanh might interpert it around our questions, but we did it within the context of our usa way of thinking. we have both lived outside of usa for years now, but we still spent the majority of our lives in usa and some aspects of the way we think will never change.

วันศุกร์ที่ผ่านมาคือวันพระจันทร์เดือนดับซึ่งเป็นวันที่เรางดฝึกโยคะ และวันเสาร์เป็นวันหยุดประจำ ดังนั้นเรามีวันว่างสองวันวึ่งเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นไม่บ่อย มีนักเรียนจำนวนไม่น้อยที่ใช้โอกาสนี้ไปเที่ยวต่างจังหวัด แต่ลุคตั้งหน้าตั้งตาคอยที่จะมีเวลาว่างเพื่อพักผ่อน เรียนภาษาต่างประเทศต่างๆ และทำงานคอมพิวเตอร์บ้าง

วันศุกร์ช่วงเย็นลุคพร้อมกับนักเรียนโยคะหลายคนไปที่บริษัทที่ปรึกษากฏหมายของลุง russell เพื่อดูละครทีวี “ali-g show” ซึ่งเป็นละครที่พระเอก sasha barren cohen เล่น เขาเป็นลูกค้าของบริษัทของลุง russell ด้วย บริษัทกำลังจะช่วยเรื่องกฏหมายของหนังเรื่องใหม่ของพระเอก sasha barren cohen. เรื่องราวของละครเกี่ยวกับเพศและสิ่งที่หลายคนรู้สึกไม่สุภาพ ลูกจ้างของลุง russell ทุกคนถูกเตือนว่าเขาอาจจะรู้สึกขุ่นเตืองถ้าดูละครนี้ บริษัทไม่ได้บังคับให้ดู ลูกจ้างผู้หญิงจะมีโอกาสพิเศษที่ดูกับผู้หญิงล้วน โดยส่วนใหญ่แนวความคิดของชาวอินเดียเกียวกับเรื่องเพศไม่ค่อยเปิดกว้าง ถึงแม้ว่าหนังอินเดียมีการเต้นรำแบบเซ็กซี่แต่ยังไม่สามารถแสดงบทจูบระหว่างหญิงกับชาย แล้วตามความเข้าใจของลุค เมื่อนางเอกแต่งงานกันจริงๆ เขาต้องเลิกการแสดงในฐานะที่เป็นภรรยา เพราะว่าส่วนมากชาวอินเดียจะเห็นว่า ไม่สุภาพหากผู้หญิงที่แต่งงานแล้วแสดงเป็นภรรยาของคนอื่น

ดูละครเสร็จแล้วลุคออกไปนั่งเล่นกับลุง russell โดยคุยเกี่ยวกับหลายเรื่องมากมาย ลุคว่าเรื่องที่น่าสนใจที่สุดคิอ “พระ ติช นัท ฮันท์ คงจะคิดอย่างไร” เราทั้งสองคนเคยเรียนกับพระ ติช นัท ฮันท์ และเคยอ่านหนังสือของเขาหลายเล่มด้วย ตอนพระรูปนี้มาเทศน์ โดยส่วนมากมีเวลาสำหรับคำถามและคำตอบ แต่ว่าคำถามของทั้งลุคแและ russell เกี่ยวกับเริ่องทางเพศซึ่งเป็นเรื่องที่เราไม่กล้าถาม แต่ว่าเป็นเริ่องที่พระคงตอบโดยไม่อายและสามารถช่วยได้มากๆ

แม้ว่าลุคชอบอยู่เมืองไทย แต่สิ่งหนึ่งที่คิดถึงอย่างมากคือการคุยเกี่ยวกับเรื่องแบบนี้ อันนี้ไม่เกี่ยวข้องกับความสามารถในการพูดภาษาไทย เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับวัฒนธรรมต่างหาก ถึงแม้เราจะอยู่นอกอเมริกามานาน แต่เพราะเกิดและโตที่อเมริกา ความคิดของเราจึงไม่เปลี่ยนไปจากเดิมมากนัก

ok this is a break from india, but is something that tends to stop me in my tracks every time i think of it. i think it’s something that that a lot of non-american’s don’t know about our country too (half of the people that read this blog are from thailand).

40 years and 2 days ago it was still illegal in 16 states for a black person and a white person to get married. (map) it took a supreme court decision to force all US states to allow interracial marriage. in a country where there is constitutional separation of church and state, many states justified this ban by the belief that god is against race mixing.

when massachusetts started allowing same-sex marriage, i think many religious fundamentals thought that the sky would start falling and that hell fire would rain on boston. massachusetts has the lowest rate of divorce in the united states, while texas maintains the highest.

even with massachusetts allowing same-sex marriage there are still many federal rights (including immigration) which are denied to legally married same-sex couples. there are many states which refuse to recognize same-sex marriages legally performed in massachusetts.

ohh, in other news i’m in a foreign language heaven here. i have time to finally write my blog in thai, i get have time to read thai books and magazines, i get to hang out and talk with thai people, i have a sanskrit teacher that comes to the house 5 mornings a week and a kannada (the local language here) teacher that comes to the house in the evening.

โพสต์นี้ไม่เกี่ยวกับอินเดียแต่ว่าเป็นเรื่องที่น่าสนใจในประวัติศาสตร์ของอเมริกา แถมท้ายเป็นเรื่องที่คนมากมายอาจจะไม่รู้

เมื่อเวลาสี่สิบปีและสองวันที่แล้วการแต่งงานระหว่างคนต่างสีผิวผิดกฎหมาย ใน สิบหกรัฐของอเมริกา ต่อมาศาลฎีกาของรัฐบาลกลาง (supreme court) ได้เปลิ่ยนกฏหมายให้คนต่างสีผิวแต่งงานกันได้ในทุกรัฐ (ที่อเมริกามี่ทั้งกฎหมายของรัฐและของรัฐบาลกลาง) รัฐธรรมนูญของอเมริกาไม่ยอมให้มีกฏหมายที่เกี่ยวข้องกับศาสนา แต่ว่ามีกฏหมายแบบนี้เกิดขึ้นเพราะบ้างคนเชื่อว่าพระเจ้าไม่ต้องการเด็กจากคนที่มีต่างสีผิว

ที่อเมริกามีแค่รัฐ massachusetts เท่านั้นที่อนุญาตใิห้มีการแต่งงานระหว่างเพศเดียวกัน ตอนเริ่มอนุญาตให้แต่งงานแบบนี้มีพวกเคร่งศาศนา (religious fundamentalists) ที่เชื่อว่าถึงวันสิ่นโลกเนื่องจากความโกรธของพระเจ้า ปัจจุบันนี้โลกยังเป็นปกติและ อัตราของการหย่าต่ำที่สุดในรัฐ massachusetts และสูงสุดในรัฐ texas ชึ่งเป็นบ้านของประธานาธิบดี george bush

แม้ว่ารัฐ massachusetts อุนญาติให้มีการแต่งงานระหว่างเพศเดียวกัน แต่ก็ยังมีสิทธิอีกหลายอย่างที่คนเหล่านี้ไม่ได้รับจากรัฐบาลกลาง (รวมถึงสิทธิที่ให้คนต่างชาติที่แต่งงานกับคนอเมริกัน) และมีหลายรัฐที่ไม่รับรู้การแต่งงานที่เกิดขึ้นที่รัฐ massachusetts

อววว … อี่กเรื่องหนึ่งที่น่าลนใจ ตอนนี้ลุคมีความสุขมากที่สามารถเรียนภาษาต่างประเทศหลายภาษา รวมถึงการอ่าน พูดและเขียนภาษาไทย มีอาจารย์สอน ภาษาสันสกฤต มาสอนที่ห้องลุคทุกวันธรรมดาตอนเช้า และตอนเย็นมีครููสอนภาษา kannada ซึ่งเป็นภาษาท้องถิ่นของรัฐนี้