i remember coming to mysore my first time and feeling this sense of awe at everything i saw. back when i worked software jobs and couldn’t get away for long enough to come here, i made due by reading just about any mysore blog i could find. by the time i came, i had seen pictures of the shala, heard about the three sisters, knew about the kavari lodge so when i finally saw it all for real i had this feeling of finally reaching a goal i had for years. even before i started to practice yoga, i had an interest in india so to finally be here and soak in the culture was something i had wanted for a long time. i came alone my first time, not really knowing anyone.

coming back this time has been a little different. the streets and places are familiar. i know how to order southern indian food in the restaurants, and there are a bunch of people i know here. elle from thailand was here already and p’elle and tomoe came over with me. i ran into two people i know from la, and of course russell is still here too. sherry is coming next month as are my mom and step-dad. there might be some more people coming over from thailand in august too.

my practice is in a much different spot too, part of is that i’ve had two and a half more years to work on it, but i think another part is that i take better care of my body now. i don’t really drink much, eat vegetarian, generally get to bed early … probably most importantly, am not stressed in the way that i was when i came the first time.

this morning was my first practice at the shala, it was actually my first full practice since last tuesday. i rarely miss a practice, but last wednesday i had to teach some extra morning classes and only had time to do standing, then wednesday night i was up coughing until 2am and decided my body needed sleep more than yoga at 5:30am, friday’s practice i missed because i was traveling here.

guruji came in to do the opening chant for today’s led primary and then sharth did the counting. sharath counts really slow, and at many times during the practice i felt my body resisting … actually it may be the mind more than the body that was putting up the resistance. usually these feelings go away after a few minutes, but today they kept coming up over and over again. each time sharath held us in poses, i could feel myself wanting to be back in bed. finally we got to the last asana, pulling ourselves into lotus, lifting our bodies up and waiting for sharath to slowly count to 10 (i counted 27 slow breaths before sharath go to 10) … and then we got to lie down and rest.

i drank three coconuts after practice, then came home and laid down on a floor mat for an hour before showering and going to eat breakfast.

สมัยที่ลุคยังทำงานเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ไม่สามารถขอหยุดงานนานพอที่มาอินเดียได้ พอไม่ได้มาอินเดีย ลุคก็เลยอ่านบล๊อกเยอะแยะของหลยายๆ คนที่เคยมามัยซอร์ เคยดูรูปของซาลา (โรงเรียนสอนโยคะ) แล้วและรู้เกี่ยวกับ three sisters (บ้านที่ทำอาหารซึ่งดังมากกับพวกโยคี) และ kavari lodge (ที่พักที่เคยดังมาก) ด้วย เมื่อลุคมาอินเดียเป็นครั้งแรกรู้สึกทึ่งมาก

ตอนมาถึงมัยซอร์ลุครู้สึกว่าได้ทำในส่งที่อยากจะทำมานานแล้วสำเร็จ ่ลุคมีความสนใจในวัฒนธรรมอีเดียก่อนที่จะเริ่มฝึกโยคะ ดังนั้นการมาอินเดียคือความไฝ่ฝันอย่างหนึ่งที่ลุคอยากทำมานาน ตอนมาครั้งแรกลุกมาคนเดียวโดยไม่รู้จักใครที่มัยซอร์มาก่อน

การกลับมาครั้งนี่ไม่เหมือนกัน ทั้งซอยและสถานที่ต่างๆ ก็คุ้นเคยหมดแล้ว ลุคสามารถสั่งข้าวแบบอินเดยภาคใต้ได้ แล้วที่นี้มีคนรู้จักมากมายด้วย น้องแอลอยู่สองเดือนแล้วและลุคมาพร้อมกับพี่แอลและ tomoe (จริงๆ แล้วโชคดีมากที่มีคนไทยอยู่เพราะว่าสามารถแก้ไขภาษาไทยได้) russell ยังอยู่ แล้วเพิ่งบังเอิญเจอคนรู้จักจาก LA สองคน เดือนหน้า sherry แม่และพ่อเลี้ยงก็จะมาด้วย แล้วในเดือนสิงหาคมอาจจะมีอีกหลายคนมาจากเมืองไทยด้วย

คราวนี้ลุครู้สึกว่าการฝึก ashtanga ของลุคไม่เหมือนครั้งที่แล้วด้วย ก็ฝึกมาอีกสองปีครึ่งแต่ว่านอกจากนั้นลุคดูแลสุขภาพดีขึ้นด้วย ไม่ค่อยดื่มเหล้า
ทานมังสวิรัติ ส่วนมากนอนเร็ว และสำคัญมากที่สุดไม่มีความตึงเครียดเท่ากับที่มีครั้งที่แล้ว

เมื่อเช้าคือครั้กแรกที่ลุคเข้าไปฝึกที่ชาลา จริงๆ แลัวคือครั้กแรงที่ลุคฝึกซิริส์ให้ครบตั้งแต่วันพุธที่แล้ว ลุดโดดฝึกไม่บ่อยแต่วันพุธที่แล้วต้องสอนเพิ่มตอนเช้าและมีเวลาฝึกแค่ท่ายืนเท่านั้น แล้วคืนนั้นไม่สบายและไอจนตีสอนและพอถึงตี่ห้าครึ่งตัดสินใจว่านอนต่อสำคัญกว่าฝึกโยคะ วันศุกร์ไม่ได้ฝึกเพราะว่าต้องเดินทางมามัยซอร์

guruji ลงมาเมื่อเช้าเพิ่อสวดมนต์ จากนั้น sharath เป็นคนที่นำคลาส sharath นับอย่างช้าๆ และมีหลายครั้งที่ลุครู้สึกว่าจิตใจของตัวเอกฝืนการฝึกโยคะ ตามปกติความรู้สึกอย่างนี้จะหายอีกไม่นาน แต่วันนี้มีตลอด ทุกครั้งที่ sharath ให้เราทำท่าใดท่าหนึ่งนานๆ มีแต่ความต้องการที่จะกลับห้องไปนอน พอถึงท่าสุดท้ายซึ่งเป็นท่าที่เราต้องทำท่าบัวและยกร่างกายขึ้นโดยใช้กำลังของแขนเท่านั้น sharath เริ่มนับช้ามาก ลุคนับจน 27 ในใจก่อนที่ sharath ถึง 10 จากนั้นเราสามารถนอนบนเสื่อได้เลย

ฝึกเสร็จแล้วลุคดื่มน้ำมะพร้าวสามลูก แล้วค่อยกลับห้องและนอนบนพื้นหนึ่งชั่วโมงก่อนอาบน้ำและออกไปทานอาหารเช้า