people have commented to me lately that during the past (almost) three months that i’ve been in mysore, i’ve barely written about ashtanga yoga. in many ways, i haven’t had much to say about it. something i really don’t think is all that strange, even though i make a living teaching. i’ve been doing this ashtanga practice for nine years now, and it’s really just become a part of my life, something i couldn’t really separate out. i used to read, think and talk about it all the time. lately however, i feel like it has woven itself so much into the fabric of my life that there is little left to say about it.
but … as i get ready to go home (two more weeks) one thing that i have been thinking about is the mysore system, and the faith that i have in it. people love to complain that guruji and sharath move people through the series slowly, that they are “held-back” here, things like that. if people want to become contortionists or just work on flexibility, then they really should be searching out a teacher in china and not in india. speaking strictly in terms of keeping and maintaining good health, the primary series (even just up to navasana) is probably enough for most people.
there is a reason that we follow a traditional series here, and much of that involves getting away from the ego. the ashtanga series are old, they aren’t anything i thought of, nor even anything guruji came up with. when i practice (or teach) the ashtanga series, there is an element is stepping away from my ego. of saying that the ashtanga series is correct and i don’t need to come in and modify it myself. part of the reason is that the poses, breaths and vinyasas are all linked together in a scientific which doesn’t really work when modified. more so, i feel like the benefits (especially those to the mind) come from not questioning the system and just trusting that it works. of allowing myself to just follow someone else’s system and not have to create my own thing.
asanas are just one aspect (out of 8) of the ashtanga system and are taught first to prepare our bodies and minds for the other aspects. when we come to mysore, we give control over the practice to the guru and allow ourselves to do just the poses he (well with his family) says. for many people (like me) i often feel that my body is ready to do more poses, but i think it’s something deeper they are looking for here. it’s not just grabbing ankles in backbend or binding marchiasana-d, they seem to really want smooth breath and consistency in the vinyasa. if people can’t keep the length of their inhale the same as their exhale, if they need to stop and take breaks during the practice, they are probably doing too much. this often comes as a big surprise for people, especially those who are physically strong or flexible to begin with.
there is this notion that someone who is naturally flexible is naturally “good” at yoga, but i’m not sure anything could be further from the truth. in many ways people who are naturally flexible have a harder time with the practice. stiff people need to have total body awareness when practicing in order to keep from getting hurt, but many naturally flexible can just throw their bodies into poses and let the mind wander. there’s more asana to be found in a broad backbend with concentration then there is when the ankles are grabbed, the legs are straight and the mind is thinking.
this teaching method, especially the aspect of having people do shorter series than they are used to at home helps bring the focus back to breathing and concentrating.
i read this over, there are elements of it that sound really strict and conservative. i should say that always room for doing a special series for yoga therapy or even for fun but that’s not the point of this post. what’s important is that if you’re trying to achieve benefits like mental-clarity (benefits similar to what you’d get from long-term meditation) then following the system strictly is important.
also it’s really important to note that the ashtanga system is just one system that works, and there very likely are other systems which work too. if you have another system that works for you, then great, follow it instead. one belief common across many spiritual traditions is that there are multiple paths and many will bring you happiness, but what generally doesn’t work is following lots of paths simultaneously. look around, find something that works for you and stick with it.
ในช่วงเวลาสามเดือนที่ผ่านมา มีหลายคนที่ถามลุคเกี่ยวกับเรื่องของบล๊อก เขาสังเกตุว่าลุคไม่ได้เขียนเกี่ยวกับอัษฏางคโยคะแม้แต่นิดเดียว เมื่อลุคเริ่มฝึกครั้งแรก ลุคก็อ่าน คิดและคุย แต่เรื่องอัษฏางคโยคะเพียงอย่างเดียว แต่ในปัจจุบันลุคไม่ค่อยคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้้ ซึ่งเป็นสิ่งหนึ่งที่ลุครู้สึกไม่แปลกใจทั้งๆ ที่ทำมาหากินโดยสอนอัษฏางคโยคะ หลังจากฝึกมาเก้าปีแล้วอัษฏางคกลายเป็นส่วนหนึ่งของลุคซึ่งแยกกันไม่ได้
แต่ … ระหว่างที่เตรียมตัวกลับบ้าน (เหลือแค่อาทิตย์เดียว) ลุคกำลังคิดเกี่ยวกับวิธีการสอนที่นี่ (มัยซอร์) และที่ลุคถือว่าเป็นวิธีที่ดี และควรจะปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด มีคนนับไม่ถ้วนที่มามัยซอร์และบ่นว่าอาจารย์คุรุชีและอาจารย์ sharath ให้ท่าเพิ่มอย่างช้าและรู้สึกว่าตนเองสามารถทำได้มากกว่าท่าที่ครูให้ทำอยู่ จริงๆ แล้วถ้าสนใจในเรื่องของการยืดหยุ่นเท่านั้น จึงก็ควรหาอาจารย์ที่ประเทศจีนแทนที่อินเดียนะครับ และหากคิดถึงเรื่องของการออกกำลังกายอย่างเดียว ฝึกถืงซีรีส์แรก (primary series) คงพอแล้ว (การฝึกซีรีส์แรกจนถึงท่านาวา navasana ก็พอแล้วครับ)
เหตุผลแรกที่เราฝึกซีรีส์ตามวิธีดั้งเติม คือช่วยในเรื่องของการลดทิฐิ ซีรีส์ของอัษฏางคโยคะเก่ามาก ไม่ใช่ซีรีส์ที่ตัวลุคคิดเองหรือไม่ว่าคุรุชีคิดขึ้น เมือลุคฝึกหรือสอนอัษฏางคโยคะ เป็นวิธีการลดทิฐิวิธีหนึ่ง เพราะว่าต้องถือว่าซีรีส์นี้สมบูรณ์อยู่แล้วและไม่มีเหตุผลที่ลุคควรจะเปลี่ยนเลย เหตุผลที่สองที่เราไม่ควรจะเปลี่ยนคือทั้งท่า การหายใจ และการเคลื่อนไหว (vinyasa) ประกอบไปด้วยหลักวิทยาศาสตร์แบบโบราณไม่ค่อยมีผลประโยชน์หากปรับปรุง ในสมัยก่อนฤาษีคิดทฤษฎิเกี่ยวกับอัฏางคโยคะขึ้น แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ มีประโยชน์ต่อจิตใจที่เราได้รับเมื่อฝึกตามวิธีดั้งเดิม เช่นทำให้การหลงตัวเองลดลง จิตใจสงบ เป็นต้น
ท่า (asana) คือส่วนหนึ่งในแปดขององค์ประกอบอัษฏางคโยคะ (eight limbs) เราเรียนรู้ท่าก่อนเพื่อเตรียมร่างกายและจิตใจเพื่อฝึกส่วนอื่นๆ เมืิ่อมาที่เมืองมัยซอร์เราปล่อยให้คุรุชีควบคุมสิ่งที่เราฝึก เป็นเรื่องปรกติที่รู้สึกเหมือนว่าเราสามารถทำท่าได้มากกว่าที่กำลังทำอยู่ แต่ลุคว่าคุรุชีอยากจะเห็นอะไรที่มากกว่าความสามารถในแต่ละท่า อาจารย์อยากเห็นว่ามีความสม่ำเสมอในทั้ง หายใจและเคลื่อนไหวระหว่างท่า (vinyasa) ถ้าผู้ฝึกไม่สามารถหายใจได้อย่างต่อเนื่อง หรือจำเป็นด้องหยุดพัก ก็ควรจะลดท่าที่ฝึกลงเพื่อการหายใจและการเคลื่อนไหวที่สม่ำเสมอ จะมีประโยชน์มมากกว่าการฝึกทั้งซีรีส์ที่ไม่มีสมาธิ บางที่สิ่งนี้ทำให้ผู้ที่เริ่หฝึกใหม่ๆ รู้สึกประหลาดใจที่ถูกครูให้หยุดก่อนที่จะรู้สึกเหนื่อย โดยเฉพาะคนที่แข็งแรงหรือมีตัวอ่อนอยู่แล้ว
สิ่งหนึ่งที่หลายคนเข้าใจผิดเกี่ยวกับโยคะ คือคนที่ตัวอ่อนโดยธรรมชาติเก่งโยคะเลย แต่จริงๆ แล้วลุคว่าคนที่ตัวแข็งสามารถฝึกได้อย่างง่ายกว่า สิ่งที่สำคัญมากที่สุดเมื่อฝึกอัษฏางคโยคะคือการมี่สมาธิ แล้วคนที่ตัวอ่อนโดยธรรมชาติอาจทำท่าได้อย่างสวยงาม แต่ถ้าใจลอยคนเหล่านี้จึงจะทำท่าผิดอยู่บ่อยๆ คนที่ตัวแข็งต้องอยู่กับท่ามากกว่าและส่วนมากคนพวกนี้จะมีสมาธิมากกว่า
การฝึกแบบนี้ โดยเฉพาะการที่ให้คนทำซีรีส์สั้นกว่าปรกติ ช่วยเราเน้นสิ่งที่สำคัญ เช่น การหายใจ การมีสมาธิ และการเคลื่อนไหว (vinyasa)
โอเค … พอเขียนโพสต์นี้จบ ลุคก็รู้สึกเหมือนว่าคนที่อ่านคงคิดว่าลุคเป็นคนเข้มงวดมาก ก็อยากจะบอกแถมท้ายว่า ถ้าจำเป็นต้องฝึกท่าอื่นๆ เพื่อบำบัดรักษาโรคเจ็บปวย หรือเพื่อความสนุกสนานเพียงอย่างเดียว ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง สิ่งที่ลุคต้องการอธิบาย คือหากต้องการประโยชน์เหมือนกับคนที่ฝึกสมาธิมานานได้รับ เช่น จิตใจสงบ จึงก็ต้องฝึกในวิธีที่ถูกต้อง
นอกจากนั้น อัษฏางคโยคะเป็นวิธีหนึ่งจากหลายวิธีที่สามารถให้ประโยชน์ดังที่กล่าวมาข้างบน แต่ถ้ารู้สึกเหมือนไม่เหมาะสมกับตัวเองควรจะฝึกโยตะตามวิถีอื่น แต่การฝึกหลายวิธีพร้อมกัน มักไม่ค่อยให้ประโยชน์เท่าที่สามารถได้รับจากวิธีเดียว และทำให้เกิดความสับสน เช่นเดียวกันกับถ้าฝึกกับครูหลายคนที่ แม้จะสอนแนวเดียวกันเพราะยังมีความแตกต่าง
