i spent the week before last down in phuket with larry and ray from san francisco (well monterey for now, sf soon). it was the first time i had left bangkok since the new year, and it was super nice to be able to chill and not let my day be run by a clock. every time i leave the city, it does a good job of reminding me how much i love being back here. the countryside or beach is nice and all, but i feed off the energy of the city much more. it’s much more inspiring to be surrounded by traffic, concrete, malls and millions of people than it is to be in the middle of nowhere.

that being said, i shot some great photographs with my medium-format pinhole camera and with my panoramic camera. i’m still sorting through most of the negatives, these two are my favorites so far.

เมื่อสองอาทิตย์ที่แล้วลุคไปภูเก็ตกับ larry และ ray จาก san francisco เป็นครั้งแรกที่ลุคออกจากกรุงเทพฯ ตั้งแต่ปีใหม่ ลุคมีความรู้สึกว่าดีมากที่มีโอกาสทำใจให้สบายจะตื่นเมื่อไหร่ก็ได้ ไม่ต้องมัวแต่มองนาฬิกาหรือสามารถอ่านหนังสือตำราได้ตลอด ทุกครั้งที่ลุคออกจากตัวเมืองลุคก็จะสังเกตว่าจริงๆแล้วลุคเป็นคนที่ชอบการอยู่ในเมืองมากๆ ถึงแม้ว่าการไปชนบทหรือทะเลลนุกดี แต่ลุคได้รับแรงบันดาลใจและพลังจาก การจราจร ตึกคอนกรีต ฝูงชนและผู้คนในเมือง มากกว่า

อย่างไรก็ตามตอนไปต่างจังหวัดครั้งนี้ลุคได้ถ่ายรูปหลายรูปกับกล้อง pinhole และ panoramic ลุคยังจัดรูปอยู่แต่ตอนนี้ชอบรูปสองรูปนี้มากที่สุด